Bu soru ilk bakışta basit gibi durur. Sanki “evet” ya da “hayır” diye cevaplanabilecek kadar net… Ama insanın içine doğru biraz yürüdüğünde, bu sorunun aslında bir aynaya dönüştüğünü fark edersin. Ve o aynada gördüğün şey, çoğu zaman cevaptan daha karmaşıktır.

Hayatı sevip sevmediğimizi genelde mutlu olduğumuz anlara bakarak ölçeriz. Güldüğümüz, keyif aldığımız, içimizin hafiflediği anlara… Ama hayat sadece o anlardan ibaret değildir. Hatta çoğu zaman hayat, tam da zorlandığımız yerlerde kendini daha güçlü hissettirir. Yorulduğumuzda, kırıldığımızda, anlam veremediğimizde… Orada da vardır hayat. Ve belki de asıl soru şudur: Hayatın sadece kolay tarafını mı seviyorum, yoksa onunla birlikte gelen tüm duyguları da kabul edebiliyor muyum?

Bazen insan hayatı sevmediğini düşünür. Çünkü yaşadığı şeyler ağır gelir. Çünkü beklentileri karşılanmaz. Çünkü içindeki boşluk büyür. Ama bu, hayatı sevmemek değildir aslında. Bu, hayatla kurulan bağın zayıfladığı bir dönemdir. Yani sorun hayatın kendisi değil, onunla kurduğumuz ilişkinin yorulmuş olmasıdır.

Hayatı sevmek, sürekli mutlu olmak değildir. Hayatı sevmek; hissetmeye devam etmektir. Üzülebilmek, özleyebilmek, kızabilmek… Ama yine de içten içe bir yerde “ben buradayım” diyebilmektir. Çünkü hayatla bağ koparsa, duygu da kopar. Ve insan en çok da hissizleştiğinde uzaklaşır hayattan.

Şunu fark etmek önemli: Hayatı sevmek bir sonuç değil, bir süreçtir. Her gün yeniden kurulan bir ilişkidir. Bazen çok yakın hissedersin, bazen yabancı. Bazen her şey anlamlı gelir, bazen hiçbir şeyin anlamı yok gibi… Ama bu dalgalanma, hayatla bağın sürdüğünü gösterir. Çünkü tamamen kopmuş olsaydın, bu soruyu bile sormazdın.

Belki de hayatı sevmek, onu olduğu gibi kabul etmeye biraz daha yaklaşmaktır. Kontrol edemediğin şeylerle savaşmayı bırakıp, kendi alanında nefes almayı öğrenmektir. Küçük anları fark etmektir. Bir kahvenin sıcaklığını, bir mesajın içtenliğini, bir sessizliğin huzurunu…

Ve belki de en dürüst cevap şudur:

Hayatı her zaman sevmiyorum. Ama onunla bağımı koparmak da istemiyorum.

Çünkü biliyorum…
İnsan hayatı tamamen sevmeden de yaşayabilir,
ama onunla bağ kurmadan gerçekten yaşayamaz.